ถึงคนๆนั้น

รู้มั้ย นายทำให้เราเปลี่ยนไป

เคยอยู่คนเดียวได้ แต่ตอนนี้กลับอยากอยู่ด้วยกัน

เคยนั่งกินข้าวคนเดียวได้ แต่ตอนนี้กลับไม่อยากให้เก้าอี้ตรงข้ามว่าง

เคยนั่งเล็คเชอร์ที่ไหนก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องมองหานายก่อน

แต่ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้

นัดก็ไม่เป็นนัด ขอให้มาติวให้ก็เอาแต่อยู่ที่หอชาย

เราเดินไปดูคะแนนสอบแป๊บเดียว กลับมานายก็หายไปแล้ว

เราทำข้อสอบเสร็จก่อนก็ไปนั่งรอนายที่ห้องสมุด แต่นายก็ไปกินข้าวกับเพื่อน

เวลาเรียนก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดจนคนอื่นคิดว่าเป็นแฟนกัน

แต่สำหรับเราแล้วก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่

เคยน้อยใจอยู่นะ ว่าทำไมนายไม่ทำอะไรให้ชัดเจนไปเลย

เราเป็นอะไรของนายกันแน่?

...

เคยถามตัวเองแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเลิกหวัง

ถ้าไม่คิดอะไรกันแล้วจะมาให้ความหวังเราทำไม

ชอบชมคนโน้นว่าสวย คนนี้ว่าน่ารัก

หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเขาต่อหน้าเรา

ตอนแรกเราก็รู้สึกแบบนี้แหละ

"เธอรักฉันประชดใคร"

เพลงนี้โดนมาก... ในตอนนั้น

..............................

................

จนกระทั่งวันนี้ เรากลับดีใจ

ที่เราเป็นแค่เพื่อนกัน

ได้นั่งสอนนายตัดต่อวีดิโอในคอมพิวเตอร์

ดูนายโหลดวอลเปเปอร์เข้ามือถือ

นั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระ คุยกันได้ทุกเรื่อง

แม้เรื่องของผู้ชาย นายก็คุยกับเราได้ (แต่เรื่องของผู้หญิงเราขอไม่คุยนะ)

ดีใจที่นายเห็นเราเป็นเพื่อน

เราไม่มีรถ นายก็ไปรับไปส่ง

เราขับรถแล้ว แต่นายก็ยังให้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไป จะได้ไม่ต้องลำบากหาที่จอด

(ไว้วันหลังอยากไปบิ๊กซีก็นั่งรถไปกับเราได้นะ)

เราป่วย นายก็คอยถามไถ่ (และบังคับให้นอนพักผ่อน)

นายเป็นคนเก่งมากๆ มีเพื่อนๆค่ายโอลิมปิกเดียวกันเยอะ

แต่นายก็อุตส่าห์มาอยู่กับเรา

....

ไม่เคยงอนกัน ไม่ต้องง้อกัน

คบกันแบบเพื่อนชาย มีอะไรก็พูดกันตรงๆ

ไม่ชอบก็บอกไม่ชอบ ไม่ต้องพยายามทำตัวให้ดูดี

เอาตัวของตัวเองมาคบกัน

มีปัญหาอะไรก็โทรหากันได้ ช่วยกันได้

แบบนี้แหละดีแล้ว

...

มีเวลาอีก 6 ปี (หรือ 7 ถ้าฝึกงานที่เดียวกัน)

ถึงจะอยู่คนละภาค เติบโตมาคนละแบบ สังคมไม่เหมือนกัน

ความชอบก็ไม่เหมือนกัน

เราชอบบลีช นายชอบซากุระ

เราชอบดนตรี นายชอบดาราศาสตร์

แต่เราก็เป็นเพื่อนกัน

....

ช่วงไหนที่นายเหนื่อยก็บอกนะ ถ้าช่วยอะไรได้เราจะช่วย

ช่วงไหนที่ Gonadotrophic Hormone เราลดลง นายก็ทนรำคาญเอาหน่อยก็แล้วกัน

(เพราะเราก็คือผู้หญิงนั่นแหละ)

ถ้ามีอะไรสงสัยจะโทรไปถาม Missed call ก็ไม่ต้องโทรกลับก็ได้

ถ้าเรามีปัญหาจริงๆเดี๋ยวก็โทรมาหาอีกอยู่ดีนั่นแหละ

...

ขอบใจนะที่อุตส่าห์เป็นห่วงเรา

ขอบใจนะที่ทำให้เราขยันเรียนมากขึ้น (เพื่อจะได้มีคำถามไว้ไปถามนาย)

ขอบใจนะที่ทำให้เรามีความสุข

ขอบใจนะที่นายอยู่กับเราแล้วมีความสุข

...

ขอบใจนะที่เป็นเพื่อนกัน

...

ปล. งาน HisMed น่ะรีบๆทำ จะได้ไม่ต้องทำงานโต้รุ่งเหมือนเรา ถ้ามีอะไรสงสัยเกี่ยวกับ Movie Maker ก็ถามได้นะ แล้วถ้าจะไปบิ๊กซีเมื่อไหร่ก็นัดกันอีกที ถ้ามีน้องรหัสก็ไปเลี้ยงน้องด้วยกันก็ได้ อ้อ อย่าลืมเอาชีทประวัติศาสตร์การแพทย์ยุคโบราณที่เราด้วย เดี๋ยวจะไม่มีอ่านสอบตอน Final

สอบเสร็จแล้ว~~~~~

สอบวิชาคณะเสร็จไปสองวิชาแล้ว (พฤติกรรมศาสตร์กับเวชศาสตร์ชุมชน) เหลือสอบอีกสองวัน เย้! (ชีวเคมีกะฟิสิกส์เนี่ยนะ - -")

เนื่องจากเรายังคงเข้าบอร์ดเดธเบอร์รี่ไม่ได้ ข้าน้อยจึงคิดว่าจะลงฟิคต่อในบล็อคนี่แหละ ฟิคที่จะลงนะคะก็จะมี Dr.Strawberry กับ Soulsociety Broadway: Romeo&Juliet ส่วนฟิคอื่นๆจะส่งให้ท่านๆที่ลงชื่อไว้ทางอีเมล์นะคะ คาดว่าวันเสาร์นี้คงจะเริ่มปั่นต่อได้แล้วล่ะค่ะ

ขอตัวไปอ่านหนังสือต่อเน้อ~~

ปล. มีใครเซฟข้อมูลเสริมในฟิค Dr.Strawberry ไว้มั่งอ่ะ เอินไม่ได้เก็บไว้เลย ถ้าหายหมดนี่เศร้าหนักเลยนะเนี่ย ใครมีก็ช่วยอนุเคราะห์ส่งมาให้เอินหน่อยนะคะ จักเป็นพระคุณยิ่ง

God is on our side

posted on 12 Dec 2006 22:16 by erney007

ทุกครั้งที่คุณท้อแท้ อยากให้นึกถึงเรื่องนี้ไว้นะคะ ถึงแม้จะคุณจะไม่เหลือใคร แต่พระเจ้าก็ยังรักคุณนะคะ